Parafia św. Mikołaja w Witanowicach, została utworzona przed 1325 rokiem. Pierwszy kościół pod wezwaniem św. Mikołaja został zbudowany na obecnym placu cmentarnym. Na przełomie XVI i  XVII wieku zbudowano piękny kościółek drewniany pod cmentarzem (obecnie to miejsce upamiętnia krzyż).

Upiększano go w ciągu wieków i odnawiano polichromię. Pobożność parafian sprawiła, iż wzbogacił się w nowe wyposażenia liturgiczne i ołtarze. Uchodził za jeden z najpiękniejszych kościołów w okolicy. Ciepła i serdeczności temu Domowi Bożemu nadawała N.M.P. czczona w obrazie jako Pani Witanowska. Rok 1963 zapisał się w tej Parafii jako najbardziej czarny. W tym bowiem roku spłonął doszczętnie kościół witanowski, wraz ze wszystkimi ołtarzami i dzwonami. Następne lata były bardzo trudne dla życia religijnego w Polsce, a tym bardziej dla Parafii, która została bez kościoła.

Wierni na modlitwę i Mszę świętą gromadzili się w starej walącej się stajni, która w tym czasie już nie była wypełniona zwierzętami, gdyż gospodarka plebańska także upadła. Ówczesny Proboszcz - śp. Antoni Karabuła (1958 – 1981) - od 1963 roku podejmuje starania o budowę nowej świątyni. Napotyka On na wiele trudności, szczególnie od władz państwowych (są to lata stalinowskie). Po wielkich staraniach udało się! 19 marca 1966 roku zatwierdzono lokalizację terenu pod nowy - właśnie ten, w którym teraz modlimy się kościół. Plany tego kościoła opracował inżynier Antoni Mazur z Krakowa. 28 września 1966 roku rozpoczęto kopanie fundamentu pod nowy kościół.

14 kwietnia 1967 roku ksiądz kardynał Karol Wojtyła - obecny Sługa Boży Papież Jan Paweł II DOKONAŁ POŚWIĘCENIA KAMIENIA WĘGIELNEGO. Od 1967 roku trwała budowa kościoła etapami z różnym powodzeniem. Brakuje pieniędzy, różnych materiałów budowlanych - o wszystko trudno. Po wielkich trudach udaje się w 1975 roku w stanie surowym ukończyć budowę kościoła.

26 października 1975 roku, konsekracji tejże świątyni dokonuje Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Albin Małysiak.

Od tamtego czasu trwają do dzisiejszego dnia remonty, aby nasza świątynia i teren wokół niej był zadbany i godny miejsca świętego. Kolejnym proboszczem tejże Parafii był śp. Ks. Zbigniew Waliczek (1981 –1988), który na miarę swoich możliwości i możliwości parafian dbał o dalszy rozwój świątyni, obejścia wokół i o wzrost duchowy wiernych.

Po Jego śmierci proboszczem Parafii zostaje obecny ks. Kan. Józef Wróbel (od końca listopada 1988 r.). Od samego początku stara się, aby nade wszystko świątynia ducha każdego parafianina była piękna. Stara się ożywić życie Parafii poprzez aktywne włączenie ludzi świeckich w Liturgię Kościoła i odpowiedzialność za wszystko, co się dzieje w niej i wokół niej. Dzięki Jego pracy i duszpasterskiej posłudze świątynia nabiera blasku. Wierni chętnie włączają się w pracę w różnych grupach parafialnych, począwszy od służby liturgicznej ołtarza poprzez Żywe Róże, Akcję Katolicką, Chór Parafialny, Grupę Apostolską, a kończąc na Duszpasterskiej Radzie Parafialnej. Z tą ostatnią grupą bardzo ofiarnie i żywo współpracuje, dzięki czemu wspólnymi siłami udaje się dokonywać wciąż na nowo renowacji naszej świątyni i nie tylko. I tak do najważniejszych prac można zaliczyć: kilkakrotne odnowienie świątyni poprzez malowania wewnątrz i na zewnątrz; zamontowanie nowoczesnego halogenowego ogrzewania kościoła, ujednolicenie oświetlenia – żyrandole kryształowe; wymianę organów; zamontowanie nowego nagłośnienia w kościele i w ciągu procesyjnym; wyłożenie nowoczesnego chodnika wokół kościoła; przygotowano i utwardzono parkingi przy kościele i na cmentarzu, doprowadzono prąd i wodę na cmentarz, wyłożono kostkę chodnikową na cmentarzu, co utworzyło ciąg procesyjny. Do bardzo dużej inwestycji należy zaliczyć również remont podziemnych salek pod kościołem i adoptowanie ich na salki dla ministrantów – co było darem ks. Proboszcza dla Parafii. Równie dużą inwestycją jest generalny remont starej plebani i adoptowanie jej na Dom Katolicki. W dużej mierze prace zostały już wykonane /odwodnienie budynku, adoptowanie połowy dolnej części na salki dla grup parafialnych, adoptowanie górnej części budynku na nowoczesną kuchnię i jadalnię/. Przedłużono również ogrodzenie z placu plebani do Domu Katolickiego, tak aby cały teren był już ogrodzony.

Jednak największą i najofiarniejszą pracą było ufundowanie w kościele marmurowej ściany ołtarzowej, ołtarza i ambony jako wyraz wdzięczności Bogu za Wielki Jubileusz Roku 2000. Dzięki temu mamy w naszej świątyni piękną główną nawę ołtarzową z symbolem Ducha Świętego, Krzyżem i obrazem św. Mikołaja – Patrona Parafii. Jako dowód wdzięczności Panu Bogu za posługę kapłańską Ks. Proboszcz ufundował złote tabernakulum, które stanowi „serce” ściany ołtarzowej. Poświęcenia tegoż wielkiego daru dokonał J.E. ks. kard. Franciszek Macharski dnia 5 grudnia 1999 roku.

Proboszczowi Ks. Kan. Józefowi Wróblowi w pracy pomagają: ks. mgr Bogusław Borek /wikariusz/, pani mgr Edyta Bliźnik /świecka katechetka/, pan Mieczysław Sarnecki /kościelny/, pan Aleksander Gramatyka /organista/, pan Józef Łopatecki /grabarz/. W parafii zatrudniona jest również gospodyni pani Grażyna Mozgała.

Dzięki ofiarności i pobożności Parafian, nasza świątynia należy do jednych z najpiękniejszych świątyń w naszej okolicy. W 2008 roku na szczególna uwagę zasługuje zakup pięknych dużych figur jako feretrony procesyjne ze św. Mikołajem, Sercem Pana Jezusa, Matką Bożą , Jezusem Miłosiernym i św. Florianem.W 2009 roku udało się zakupić dwa rzutniki multimedialne, a także po odnowieniu ławek doposażyć je w  wygodne i ciepłe materace do siedzenia. Dokonano odnowienia i zakupu czterech nowych żyrandoli. Wykonano kapitalny remont toalet przy kościele z doprowadzeniem wody i prądu. Przy stodole dokonano wjazdu i przejazdu przez stodołę co związane jest ze zbiórką darów jesieni dla seminarium duchownego. Cieszymy się, że mamy diakona Marcina Szydłowskiego, który przygotowuje się do święteń kapłańskich w maju 2010 roku. Również na drodze zdobywania i wypraszania powołania kapłańskiego jest kleryk Krzysztof Ryszawy. Polecajmy ich Panu Bogu.

Oprócz w/w sparw trzeba podkreślić,  że największą ozdobą świątyni są modlący się w niej Parafianie, którzy w cichości i pobożność oddają cześć Bogu w Trójcy Jedynemu.